FAI  BEI  SOGNI   (FELICES SOÑOS)   

ITALIA 2016; 134 ’ V.O.S.C.

 

 

-PREMIO ICS, DA ASOCIACIÓN INTERNACIONAL DE CINEFILIA, 2016

SINOPSE

Filme baseado na novela autobiográfica de Massimo Gramellini. Turín, 1969. Massimo, un mozo de nove anos que vive feliz coa súa nai, unha muller agarimosa, pero psicolóxicamente inestable. Unha mañán, el marcha a pasar uns días na casa duns veciños onde lle explican que a nai faleceu. Crece sen ter coñecido as causas da norte e sen entablar relación co seu pai. Trinta anos máis tarde, convertido nun reputado escritor e periodista, comeza a sofrir unha serie de ataques de pánico.

MARCO BELLOCCHIO

Director, guionista, montador e produtor nado en 1939 en Bobbio, provincia de Piacenza. Dende a primaria tivo interés por o mundo do cine. En 1959, ingresa no Centro Experimental da Cinematografía baixo a dirección de Andrea Camilleri. No ano 1962, se convirte en director de cine. Posteriormente se traslada a Londres para seguir cos seus estudos cinematográficos. Tras realizar documentais nos años 60, debuta na longametraxe de ficción con As mans nos petos (1965), na que fai unha dura crítica á institución familiar. Director tamén doutras sátiras mordaces á Igresa católica No nome do Pai (1971), e ao exército Marcha triunfal (1976). Baixo a influencia do psicoanálise dirixe La visione del Sabba (1987).

No 2006, preséntase como candidato do partido Rosa nel Pugno a diputado nas eleccións nacionais, abandonando o seu apoio ao Partido Comunista para dallo á coalicción socialista.

-PREMIO AO MELLOR ACTOR VICTOR EZENFIS, E AO MELLOR GUIÓN, NO FESTIVAL DE CINE EUROPEO DE SEVILLA, 2016
-PREMIO ICS, DA ASOCIACIÓN INTERNACIONAL DE CINEFILIA, 2017


SINOPSE

Un mozo crece coa súa nai que sempre se negou a confesar o nome do pai. El descobre por casualidade que trátase dun editor parisino egoísta e cínico. Ten un plan para vingarse, pero o seu encontro con Joseph, un home alto, e marxinal, fará que mude a vida familiar.

EUGÈNE GREEN

Director, actor, e guionista nado en Novayork en 1947. No ano 1969 trasládase a Francia a estudar Literatura, Idiomas e Historia da Arte. No 1976 acada a nacionalidade francesa e instálase alí definitivamente. Imaxinamos co feito de ter vivido toda a resaca histórica (por as datas), ten impulsado a súa actitude crítica cara ós movimentos que se aproveitaron do fracaso para pervivir (ben) no tempo a base de manexar a superficie do discurso dos derrotados, algo evidente en Toutes les nuits (2001). O camiño da aprendizaxe o atopamos tamén en Le monde vivant (2003), unha especie de conto infantil de cabaleiros e ogros.

Logo viñeron, Le pont des Arts (2004), A Relixiosa Portuguesa (2009), La Sapienza (2014), e o documental Faire la parole (2015)

Este é o seu último traballo.

Aí van algúns enlaces sobre o filme:

http://www.rtve.es/alacarta/videos/dias-de-cine/hijo-joseph/3866185/

http://www.eldestiladorcultural.es/cine/entrevista-a-eugene-green/

http://www.cinemaldito.com/le-fils-de-joseph-eugene-green/

http://cinedivergente.com/festivales/festivales-2016/seff-sevilla-cine-europeo/le-fils-de-joseph-liberami-y-the-student

http://www.culturamas.es/blog/2017/01/18/le-fils-de-joseph-2016-de-eugene-green/

http://www.filmaffinity.com/es/film946312.html